الهه احمدی: عامل برد و باخت خودم هستم نه آب و هوا، هر شب خواب المپیک و مدالش را می بینم

به گزارش مجله گیتی رو، الهه احمدی می گوید که هیچ گاه هوا، آسمان، مربی و هیچ چیز را جز خودش را عاملی برای بردها و باخت هایش عنوان نکرده است.

الهه احمدی: عامل برد و باخت خودم هستم نه آب و هوا، هر شب خواب المپیک و مدالش را می بینم

الهه احمدی در گفت و گو با خبرنگاران، در خصوص بازی های آسیایی جاکارتا و کمتر شدن تعداد مدال های تیراندازی در جاکارتا نسبت به دوره های قبل اظهار کرد: اول اینکه در جاکارتا مدال تیمی توزیع نشد. در این شرایط 50 درصد کار لنگ می ماند. تیراندازی در دوره های قبل مدال تیمی داشت، در گوانجو سه مدال گرفتیم که 2 تا تیمی و یک مدال انفرادی بود. در اینچئون نیز 2 مدال انفرادی و یک مدال تیمی داشتیم. در این دوره قوانین تغییر نموده بود. دریافت مدال تیمی سبب ایجاد روحیه می شد و شرایط فینال را سبک تر و راحت تر می کرد. شرایط رکوردی ما مخصوصا در 10 متر خیلی خوب بود. ما تنها کشوری بودیم که در 10 متر دو فینالیست داشتیم. حتی به غیر از مغولستان که در 50 متر دو نماینده داشت فقط ایران بود که در فینال ها دو ورزشکار داشت. اگر بخش تیمی وجود داشت ما قطعا مدال داشتیم چه بسا که آن مدال ها طلا هم بود. در 50 متر حتی ورزشکاران چینی هم به فینال نرسیدند. اختلاف امتیازی ما نیز با مغولستانی ها خیلی کم بود اما منجر به مدال نشد.

دارنده مدال طلای جام جهانی تفنگ سه وضعیت اعلام نمود: از طرفی دیگر بازی های آسیایی این دوره با دوره های قبل قابل قیاس نیست. واقعا کشورهای دیگر پیشرفت نموده بودند و یک جهش رکوردی بعد از المپیک ریو را در این رشته شاهد بودیم. به خاطر مسائلی که کلا ورزش کشور ما و همچنین رشته تیراندازی بعد از المپیک ریو داشته است نمی گویم که ماعقب گرد یا ایست داشتیم اما حرکتمان کند شده بود. کشوری مثل هند به هیچ عنوان در تیراندازی مطرح نبود اما اکنون در بازی های آسیایی در تمامی رشته ها روی سکو بود و مدال گرفت. حتی در قهرمانی جهان هم خیلی از سهمیه ها را هندی ها دریافتد، در حالی که این اتفاق برای ما نیافتاد. واقعا رکوردهای ورزشکاران دیگر کشورها نسبت به قبل قابل مقایسه نبود. البته رکوردهای تیراندازان ما هم در مقدماتی عالی بود.

احمدی خاطر نشان کرد: درصد قابل توجهی از تیراندازان ما در بازی های آسیایی فینالیست شدند. موضوعی که هیچ وقت مد نظر قرار نمی دهند و پیشرفت نمی دانند. درست است دریافت مدال خوب است اما در تیراندازی مدال دریافت کار سختی است. همین که حضورمان در فینال نسبت به دوره های قبل بیشتر بود یک موفقیت است. برخی انتقاد می نمایند و می گویند که در این شرایط مالی این همه برای ما هزینه شده چرا مدال نگرفتیم؟ اما نمی دانند که ما با حداقل حقوق و کمترین امکانات، تمرین و کار کردیم. حتی از یک کارگر ساده هم کمتر پول گرفتیم اما مثل یک قهرمان در میدان بودیم نه یک بازنده.

او عملکرد خود را در بازی های آسیایی خوب عنوان و اعلام نمود: خود من هم هرچند که نتوانستم مدال بگیرم اما عملکرد خوبی داشتم. چون در دوره قبل بازی های آسیایی در هیچ رشته ای در فینال نبودم و فقط یک مدال تیمی گرفتم. در این دوره نسبت به 4 سال قبل رکوردهای خوبی را ثبت کردم و توانستم در دو ماده به فینال برسم. ماده 50 متر که واقعا رشته سنگینی است و دریافت مدال در این رشته در بازی های آسیایی کار بسیار سختی است. خداراشکر جام بزرگ توانست در آن رشته یک مدال بگیرد. در ماده 10 متر هم کار برایم سخت بود. آخرین مسابقه ای که دراین ماده در فینال تیر زدم مربوط به بازی های کشورهای اسلامی بود که حدود یک سال و 4 ماه قبل بازی های آسیایی بود. این دوری از فینال سبب شده بود که نتوانم استرس خود را کنترل کنم و همان استرس هم سبب شد که شکست بخورم. علت آن هم فقط خودم بودم و نه چیز دیگری.

تیرانداز المپیکی ایران اعلام نمود: من در دو رشته در فینال بودم و عملکرد خوبی داشتم اما نتوانستم عملکرد خوب خود را با مدال تکمیل کنم. این اتفاق برای همه می افتد. در رشته 50 متر بانگ بین بین چینی که مدال نقره المپیک وحدودا 7 تا 8 مدال طلای وردکاپ را دارد نتوانست حتی وارد فینال گردد. اگر قرار است مقایسه باشد باید از همه لحاظ مقایسه نمایند. زمانی که در وردکاپ می گویند بین بین سوم شده و الهه احمدی طلا گرفته است اکنون هم باید مقایسه گردد. او نتوانست در بازی های آسیایی به فینال راه یابد اما من رسیدم. در واقع عملکرد من در بازی ها از او هم بهتر بود. من تنها نتوانستم این عملکرد را خوب را تمام کنم. فقط انتها کار من مشکل دارد که این هم به خیلی از عوامل بستگی دارد.

وی در خصوص پرچمداری خود گفت: برخی از خبرنگاران از من می پرسیدند که آیا پرچمداری در ندریافت مدال تاثیرگذار بوده است؟ باید بگویم که واقعا مدال ندریافت الهه احمدی هیچ ربطی به پرچم داری اش نداشته است. چرا که دو روز بعد از افتتاحیه رقابت داشتم. روزی هم که پرچم دار بودم ساعت 10 شب مراسم انتها یافت. من در دهکده استراحت کردم و روز بعد در کمال آرامش به پالمبانگ رفتم. طول پرواز هم تنها 35 دقیقه بود. بعد از رسیدن به پالمبانگ نیز تمرین کردم و فردای آن روز مسابقه داشتم. کاملا شرایط برای من عادی بود. خبرهایی که در باره این موضوع می خواندم برایم سخت و ناراحت نماینده بود چرا که من، فدراسیون و مربیان کوشش کردیم که آنجا باشم.

احمدی در خصوص مسائل موجود در رشته تیراندازی گفت: قطعا دلایلی وجود دارد که تیم هند در این رشته جهش بزرگی داشته ولی تیم ایران که آنقدر خوب بوده و هست نتوانست آنجوری که باید تمام کند. این باید آنالیز گردد. مسائل زیاد است، نمی توان گفت. فدراسیون با یک بحران خیلی بدی روبرو بود. قطعا کسانی که روی کار آمدند خیلی باید کوشش می کردند که بحران ها را برطرف نمایند. آن ها سعی کردند بهترین مربی را بیاورند البته درست است که دیر رخ داد اما بلاخره رخ داد. یکی از بهترین مربی های جهان را برای ما آوردند. قطعا اگر همکاری با او هم ادامه پیدا کند خیلی شرایط ما بهتر خواهد شد. بحران بی پولی را هم داشتیم، ساچمه ای که مصرف می کنیم با دلار خریداری می گردد. فکر کنید که چه اتفاقاتی ممکن است در این وضعیت مالی کشور برای ما در این رشته رخ دهد.

او تمرینات تیراندازی ایران را با سایر کشورها قابل قیاس نمی داند و در این مورد شرح داد: در رشته 50 متر به هیچ عنوان تمریناتمان قابل مقایسه با سایر کشورها نیست. چون همه آنها به وفور در تمرینات فشنگ دارند. در صورتی که برای ما این اتفاق نمی افتد. ما اگر توانستیم در وردکاپ مدال طلا بگیریم با تمرین و ممارست زیادی بوده و نشان دهنده استعداد ماست. نمی توان در 50 متر توقع داشت که ما همواره مدال آور باشیم. بعد از دریافت مدال طلای وردکاپ در اتوبوس بازگشت از مسابقه با تیراندازان سایر کشورها صحبت می کردم. آن ها ضمن تبریک به من برای مدال پرسیدند که در روز چقدر تمرین می کنید روزی چه تعداد؟ و آیا هنوز مشکل فشنگ دارید؟ گفتم بله مشکل فشنگ داریم و وقتی داشتم تعداد فشنگ مصرفی را می گفتم هیچ کدام از آن ها باور نمی کردند. فکر می کردند که من دارم شوخی می کنم یا جوک تعریف می کنم تا آن ها را بخندانم. اما می گفتم باور کنید همینطور است، بیشتر تمرینات ما با دستگاه اسکت یا استقامتی است.

او اعلام نمود: نزدیک مسابقات یک مقدار فشنگ در اختیار ما قرار می دهند. فشنگ های ما برای تمرینات قبل از بازی های آسیایی و وردکاپ یک پانزدهم فشنگ های حریفانمان در تمریناتشون است. بنابراین نمی توان گفت ما باید همواره در این ماده روی سکو باشیم. اگر ما در وردکاپ طلا و در بازی های آسیایی در این ماده برنز می گیریم نشان دهنده غیرت، کوشش و پشتکار بچه های تیراندازی است. کسب این نتیجه در رشته سه وضعیت شرایط عادی است، ولی در رشته بادی هرچند فینالیست زیاد داشتیم، اما مدال نه. علت آن هم این است که ریزه کاری های زیادی در این رشته وجود دارد. خیلی احتیاج است که اعتماد به نفس بالا رود، باید خیلی کار گردد تا ما بتوانیم تمرین و کوشش خوب خود را با انتها خوب در مسابقات همراه کنیم.

احمدی به نگاه دلسوزانه و با تدبیر متخصصان در این رشته اشاره نمود و گفت: متخصصان باید در این مورد صحبت و دلسوزانه در خصوص این قضیه فکر نمایند و نه طلبکارانه. وقتی تفکر و تصمیمات دلسوزانه باشد مطمئنا ما هم که زندگی خود را در این رشته گذاشته ایم و از همه چیز زده ایم می پذیریم و با جان و دل همه سختی ها را می خریم. تدابیر دلسوزانه در کنار کوشش ما به زودی سبب رسیدن به نتیجه مطلوب خواهد شد.

دارنده مدال طلای جام جهانی تفنگ سه وضعیت در خصوص خراب شدن سلاحش در تفنگ سه وضعیت بازی های آسیایی اظهار کرد: سلاح من در بازی های آسیایی یک مشکل کوچک داشت که برطرف شد، اما مشکل آن چنانی نبود. من بعد از این همه تجربه ای که دارم وارد دوره جدیدی از تیراندازی شدم. شاید خیلی از موارد را بتوانم کنترل کنم اما یک سری موارد جزیی روی من تاثیر دارد که نمی توانم برای خود حل کنم. باید آن ها را بشناسم و درصدد برطرف آن برآیم.

وی در خصوص هدف خود گفت: خواستارم برای المپیک آن قدر زیاد شده است که هر شب خواب المپیک می بینم. آنقدر برای رسیدن به مدال المپیک مصمم هستم که یک سال تمام است حتی خواب هایم در خصوص المپیک و مدال آن است. چون می خواهم این اتفاق رخ دهد فکر می کنم یک چیزهایی کم دارم. وقتی به مسابقات می روم فشار روی من زیاد می گردد. از نوع استرس و بالارفتن ضربان قلب نیست که بدانم باید چه کار کنم. یک مورد خاص است که کوشش می کنم به یاری مربی و روان شناسم آن را پیدا کنم و برطرف کنم. من حتی در قهرمانی جهان کره هم رسیدن به فینال برایم نزدیک بود ولی این اتفاق نیافت. این ها فقط به سبب فشاری است که حین مسابقه دارم و باید بتوانم ان را حل و برطرف کنم.

او در پاسخ به این سوال که کدام مسابقه کسب سهمیه مهمتر است اضافه نمود: همه مسابقات برایم مهم است. حتی اگر در اولین مسابقه هم سهمیه بگیرم همه وردکاپ ها برایم مهم است. چون همه آن ها هر کدام همانندیک مسابقه المپیک است. همه وردکاپ های هندوستان، آلمان، چین و مکزیک و همچنین مسابقات قهرمانی آسیا برایم مهم است. اگر بتوانم از پس این مسابقات به خوبی برآیم نه اینکه مدال بگیرم بلکه بتوانم مسابقه موفقی داشته باشم و تجربه خوبی را در این مسابقات کسب کنم 100 درصد در المپیک می توانم مدال بگیرم.

احمدی با بیان اینکه تمام کوششش رسیدن به مدال المپیک است گفت: من دو بار در المپیک تیر زدم و دیگر نمی خواهم فقط برای تیر زدن به المپیک بروم. این بار تمام کوشش خود را می کنم و هیچ چیز کم نخواهم گذاشت تا بتوانم مدال بگیرم. با توجه به این هدف همه مسابقات کسب سهمیه برای من مهم هستند. اما همه چیز باید درست و تحت کنترل من پیش رود تا بتوانم از آن ها استفاده کنم.

او در خصوص آغاز اردوهای تیم ملی و حضور خودش در این اردوها اعلام نمود: استراحت ما به دلیل اینکه بعد از مسابقات بوده طولانی شده است. زمانی که اردوهای ملی آغاز گردد قطعا من هم زیر نظر مربی تیم ملی تمرین خواهم کرد. همواره اردوهای ما پیوسته بودهف اما موتقعی که زمان خالی بین اردوها بوده من در باشگاه اختصاصی تمرین می کردم. چون هم زمان با مسابقات برون مرزی مسابقات داخلی و لیگ نیز وجود دارد و ما باید خود را برای آن ها هم آماده کنیم. روی این حساب بود که من گاهی در باشگاه اختصاصی تمرین می کردم. همه ورزشکاران تمرینات خود را ملی و باشگاهی دنبال می نمایند.

تیرانداز المپیکی ایران با گلایه از انعکاس اشتباه صحبت هایش بعد از بازی های آسیایی اظهار کرد: از سال 82 که عضو تیم ملی شدم، بعد از تمام مسابقات هیچ چیز جز خودم را عامل برد و باختم عنوان نکردم. وقتی که باختم بهانه نیاوردم و باخت خود را پذیرفتم. هیچ وقت هوا، آسمان، مربی و هیچ چیز را جز خودم مسئول باخت عنوان ننموده ام چون به این قضیه اعتقاد و باور دارم. چطور می توانم بعد از یک مسابقه که تنها مدال نگرفتم هوا و باد را عامل بدانم. درست است که دیگران از من توقع مدال داشتند اما آیا به این فکر کردند که الهه احمدی آخرین مدال انفرادی 10 متر خود را کی گرفته؟ من در بازی های کشورهای اسلامی آخرین مدالم را گرفته بودم که سطح آن هم قابل مقایسه با بازی های آسیایی نیست.

پرچمدار کاروان ایران در بازی های آسیایی 2018 اضافه نمود: من آخرین مدال انفرادی خود را در تفنگ بادی 10 متر سال 94 گرفتم. دیگران چون این چیزها را نمی دانند توقع دریافت مدال از ما بالا می رود. هرچند من هم این توقع را از خود دارم اما علت شکست من چیزهای دیگری بوده است. ورزشکاری نیستم که آب و هوا را عامل شکست بدانم. بهتر است کسی که این مطلب را نوشته بار دیگر مصاحبه من را گوش دهد. من گفتم که با اینکه شرایط آب و هوایی بد بود اما من توانستم با رکورد خوب مرحله مقدماتی را بگذرانم و با صندلی خوب به فینال برسم. اما فینال جهانی دیگری دارد که قابل پیش بینی نیست. من در 10 متر استارت خوبی نداشتم اما بعد تیرهای خوبی داشتم که نمی شد جبران کرد. چون بقیه خوب کار نموده بودند. اینها دلیل مدال ندریافتم بود نه آب و هوا که باز هم عامل این موضوع خودم بودم. نه چیز دیگری من از این بابت ناراحتم و یکی از دلایلی که مصاحبه نمی کنم همین موضوع است.

منبع: خبرگزاری ایسنا
انتشار: 22 مهر 1398 بروزرسانی: 6 مهر 1399 گردآورنده: gitiro.ir شناسه مطلب: 438

به "الهه احمدی: عامل برد و باخت خودم هستم نه آب و هوا، هر شب خواب المپیک و مدالش را می بینم" امتیاز دهید

امتیاز دهید:

دیدگاه های مرتبط با "الهه احمدی: عامل برد و باخت خودم هستم نه آب و هوا، هر شب خواب المپیک و مدالش را می بینم"

* نظرتان را در مورد این مقاله با ما درمیان بگذارید